Μαλακά σαντουιτσάκια αυστραλέζικης καταγωγής

Τον τελευταίο καιρό έχουν κάνει ξανά την εμφάνισή τους στο σπίτι αυτά τα υπέροχα, μαλακά σαντουιτσάκια, που έχουν τις ρίζες τους στην Αυστραλία. Η ιστορία έχει ως εξής: τη δεκαετία του '80, όταν ακόμα δεν είχα κλείσει την πρώτη δεκαετία παρουσίας στον κόσμο αυτό, είχαμε γειτόνισσα την κυρία Άλισον, γέννημα θρέμμα Αυστραλίας, παντρεμένη με Έλληνα. Με τα δύο της κορίτσια είμασταν πολύ φίλες (ο πληθυντικός αφορά την αφεντιά μου και την αδερφή μου). Η κυρία αυτή μας έμαθε πώς τρώνε στην Αυστραλία τα σαντουιτσάκια: τυράκι λεπτοκομμένο, ζαμπονάκι, ντομάτα και αγγούρι. Α! και βουτυράκι, βεβαίως. Και, αν αυτό δε σας φαίνεται κάτι το σπουδαίο, θα συμφωνήσω μαζί σας. Όμως, η διαφορά έγκυται στο ότι αφού φτιαχτούν τα σάντουιτς κλείνονται σε ένα τάπερ με μια βρεγμένη αλλά καλοστυμμένη πετσέτα και αφήνονται όλο το βράδυ. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται και μαλακώνουν, αποκτούν υγρασία, υπέροχη υφή και γεύση, αφού οι γεύσεις από τα συστατικά "κάθονται".
Είναι ιδανικά για παιδικά πάρτι, αλλά εξίσου τέλεια να τα έχετε στο ψυγείο, έτσι για τη λιγούρα ή για να πιάνουν μόνα τους τα παιδιά κάθε φορά που ο λύκος ξυπνάει μέσα τους...

Σαντουιτσάκια αυσταλέζικης καταγωγής

1 φόρμα ψωμί του τοστ, με κόρα
βιτάμ για επάλειψη
γαλοπούλα λεπτοκομμένη
κασέρι λεπτοκομμένο
αγγουράκι λεπτοκομμένο
ντομάτα λεπτοκομμένη
αλατάκι
1 καθαρή πετσέτα βρεγμένη και καλά στιμμένη ή χαρτί κουζίνας μουλιασμένο

Απλώστε τις φέτες το ψωμί στον πάγκο της κουζίνας σε ζεύγη. Στη μια φέτα του κάθε ζεύγους αλείψτε βούτυρο και βάλτε από πάνω τυρί, γαλοπούλα, αγγουράκι και ντομάτα. Αλατίστε ελαφρώς .

Καπακώστε τα ψωμιά, ώστε να δημιουργηθούν σάντουιτς. Βάλτε το ένα πανω από το άλλο...

Με το χέρι σας πιέστε αρκετά την κάθε "στίβα" για να μειωθεί ο όγκος της (εδώ βλέπετε το χέρι της αδερφής μου).

Με ένα μεγάλο μαχαίρι κόψτε το το κάθε πυργάκι στα τέσσερα, για να δημιουργηθούν τριγωνάκια.

Προσπαθείτε να κρατάτε καλά το ψωμί για να μην σπάσει. Βάλτε τα κομμένα, πλέον, πυργάκια μέσα σε ένα ευρύχωρο τάπερ.

Τοποθετήστε την πετσέτα μέσα στο τάπερ. Καλό είναι να μην ακουμπά τα σαντουιτς. Αλλά και να τα ακουμπά, δε χάθηκε ο κόσμος.

Καπακώστε τα, βάλτε τα στο ψυγείο και ξεχάστε τα. Σίγουρα την επόμενη μέρα θα είναι απλά και θεϊκά...

Η απόλυτα αρωματική λεμονάδα

 

Τα λεμόνια τα λατρεύω, όχι μόνο στο φαγητό. Τα καταναλώνω σε κάθε τους μορφή: σαν φρούτο με αλατάκι από πάνω, σαν γλυκό του κουταλιού, ως άρωμα σε γλυκά ή κρέμες, ως σορμπρέ και ως αναψυκτικό. Για ευνόητους λόγους τα αναψυκτικά δεν πολύ είναι ευπρόσδεκτα στο σπίτι μου, όμως, τα μπουκάλια της σπιτικής λεμονάδας που φτιάχνουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή γεμίζουν σίγουρα ένα από τα ράφια του ψυγείου. Η μυστική συνταγή που κάνουμε έχει τις ρίζες της στην Κύπρο, όπου σε κάθε σπίτι υπάρχει σπιτική λεμονάδα όλο το χρόνο. Έτσι και στο δικό μας, η λεμονάδα είναι από τις μόνιμες κατοίκους του ψυγείου μας. Αν απορείτε πώς γίνεται να διατηρείται τόσο καιρό, η απάντηση βρίσκεται στη μεγάλη περιεκτικότητα ζάχαρης που περιέχει ο χυμός. Γιατί πρόκειται για συμπυκνωμένο χυμό τον οποίο αραιώνουμε είτε με νερό, είτε με ανθρακούχο νεράκι, κατά βούληση.

Όμως, για να πετύχετε το απόλυτο αποτέλεσμα αρώματος και γεύσεις υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, με βασική το να διαθέτετε την παραδοσιακή χειροκίνητη μηχανή που συνθλίβει τη λεμονόκουπα όχι μόνο βγάζοντας το χυμό από το λεμονάκι αλλά απελευθερώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο το αιθέριο έλαιο από τη φλούδα, το οποίο περνάει μέσα στο χυμό και κάνει τη διαφορά.

Πιστέψτε με, όσα λεμόνια και αν στίψετε, όσο αρωματικά και αν είναι, αν δε συνθλιβεί η λεμονόκουπα η λεμονάδα σας δε θα έχει το άρωμα και τη γεύση που πρέπει. Τη μηχανή αυτή που είναι ιταλική θα τη βρείτε στην Κύπρο οπωσδήποτε, σε δύο μεγέθη. Εγώ στη Ρόδο δεν την έχω εντοπίσει, ίσως να υπάρχει στην υπόλοιπη Ελλάδα, ψάξτε το. 

Έτσι ανοίγει η μηχανή για να υποδεχτεί τη λεμονόκουπα

και έτσι κλείνει....

Δεύτερη προϋπόθεση είναι να μπείτε στη διαδικασία αυτή μόνο κατά το Φεβρουάριο οπότε τα λεμόνια βρίσκονται στην καλύτερη εποχή τους: είναι πολύ ζουμερά, αρωματικά και φτηνά.

Τρίτη προϋπόθεση είναι να έχετε ένα τουλπάνι, προκειμένου να σουρώσετε το χυμό και να κρατήσει τις ίνες του φρούτου, την πούλπα δηλαδή που αν παραμείνει μέσα στο χυμό θα δώσει ένα αντιαισθητικό αποτέλεσμα στο μάτι και στον ουρανίσκο. 

 

  

Τέταρτη και τελευταία προϋπόθεση είναι να έχετε υπομονή καμιά μέρα, ώστε να λιώσει η ζάχαρη.

 Στη συνταγή αυτή δε μπορώ να δώσω γραμμάρια αλλά αναλογίες. Θα πρέπει για ένα μέρος χυμού να βάλετε ενάμιση μέρος ζάχαρη. Κανονικά γίνεται με ένα προς δύο, αλλά το βρίσκω πολύ γλυκό.

Λεμονάδα

1 μέρος χυμό

1,5 μέρος ζάχαρη

Πριν ξεκινήσετε το στύψιμο των λεμονιών θα πρέπει να τα έχετε πλύνει και στεγνώσει. Έπειτα στύψτε τα, σουρώστε το χυμό σε ένα τουλπάνι, βάλτε τον σε μια βαθιά κατσαρόλα και προσθέστε τη ζάχαρη. Ανακατέψτε να απλωθεί η ζάχαρη. Μετά από λίγη ώρα θα παρατηρήσετε ότι στην επιφάνεια συγκεντρώνεται μια κίτρινη ουσία. Αυτό είναι το αιθέριο έλαιο, οπότε μην κάνετε το λάθος και το βγάλετε. Όσο περνάνε οι ώρες η ζάχαρη λιώνει μόνη της, αλλά καλό είναι περιοδικά να της «δίνετε ένα γύρο». Στην Κύπρο κανονικά όταν λιώσει η ζάχαρη ξαναπερνάνε την έτοιμη πια λεμονάδα από το τουλπάνι για να μαζέψει τυχόν μαυράκια που περιέχει η ζάχαρη. Εγώ δεν το εφαρμόζω.

Πάρτε γυάλινα μπουκάλια καθαρά και στεγνά και βάλτε μέσα το χυμό. Καλό είναι να μη γεμίσετε απευθείας ένα ένα μπουκάλι, αλλά να βάζετε λίγο χυμό στο κάθε ένα με τη σειρά. Με αυτό τον τρόπο το έλαιο που συγκεντρώνεται στην επιφάνεια δεν πηγαίνει σε ένα μόνο μπουκάλι αλλά μοιράζεται σε όλα. Φυλάξτε τα μπουκάλια στο ψυγείο. Μετά από ένα διάστημα θα δείτε ότι στο λαιμό του μπουκαλιού θα έχει μαζευτεί μια πηχτή ουσία και η λεμονάδα θα μοιάζει σαν να έχει κόψει. Μην ανησυχείτε, είναι φυσικό να συμβεί αυτό. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι πριν τη χρήση να κουνήσετε καλά καλά το μπουκάλι.

Για να πιείτε τη λεμονάδα βάζετε ένα δάχτυλο από το συμπυκνωμένο χυμό στο ποτήρι και συμπληρώνετε το υπόλοιπο με νερό. Είναι ιδανικό το καλοκαίρι γιατί και δροσίζει και σβήνει τη δίψα.

10+1 αναμνήσεις του 2010

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς την περάσαμε και φέτος με τον Eleuthero Skopeuti, με τη διαφορά ότι ήταν η πρώτη φορά που τον αποκάλεσα έτσι. Κι εκείνος αντίστοιχα πρώτη φορά με λέει Praline ή TASTEMIXER. Κάπου ανάμεσα στο φαγητό, στο παιχνίδι και στην υποδοχή του Αγίου Βασίλη σημειώσαμε τις 10+1 αναμνήσεις του 2010.

Praline says:

Μια ντουζίνα μήνες! Σαν μία ντουζίνα τριαντάφυλλα που άλλοτε ευωδιάζουν και άλλοτε τσιμπάνε. Μέρες όλο γλύκα και μέρες που άφησαν αλμύρα στο στόμα. Σίγουρα όμως άφησαν δίψα. Για νέες περιπλανήσεις, για νέες ανακαλύψεις, για ... επικίνδυνες αποστολές. Δεν αφήνω τίποτα πίσω προς το παρόν, απλά περιμένω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του παρεμβαίνοντας ανάμεσα στο τώρα και στο πριν...Καλή συνέχεια.

1. Αναμνήσεις από τα ταξίδια μου: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κάσος, Μιλάνο, Κωνσταντινούπολη, Παρίσι.
2. Το πρώτο μου παραμύθι
3. Την όμορφη εμπειρία του blogging!!!
4. Τις μικρές χαρούμενες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα.
5. Τις νέες μουσικές που άκουσα και αυτές που τραγούδησα.
6. Την απογοήτευση που μου καλλιεργούν καθημερινά εδώ και 12 μήνες.
7. Το τσαλαβούτημα στη θάλασσα.
8. Την παραγγελία του καινούργιου μου αυτοκινήτου.
9. Την 5ωρη αναμονή στην ουρά της εφορίας.
10. Όσα δεν πρόλαβα να εκπληρώσω μέσα στο 2010...μεταφέρονται στο '11...

Το 2011 παίρνω σίγουρα μαζί μου περισσότερα κιλά από αυτά που είχα το 2010!

Eleutheros Skopeutis says:

Χρονιά παράξενη. Έφυγες και είμαι εγώ αυτός που πρώτος σου άνοιξα την πόρτα...
Δεν λέω είχες και τα καλά σου, αλλά πως να το κάνω στο σβέρκο μας κάθισες.
Συλλογίζομαι χωρίς να απολογούμαι (!) και απαριθμώ χωρίς χρονολογική σειρά τα 10 πράγματα που θα κρατήσω από τη χρονιά που μας πέρασε..

1. Ένα ποτήρι λευκό κρασί στη Βαλαωρίτου.

2. Τον πόθο για τη συναυλία των Nouvelle Vague που με την πρώτη ευκαιρία θα παρακολουθήσω.

3. Ένα πολύπαθο κινητό και ένα σκηνικό που με κάνει να κοιτώ τους ανθρώπους διαφορετικά.

4. Ένα βράδυ στο pasta flora με φίλη καλή για καφέ και apple martini, τίποτα ιδιαίτερο αλλά τόσο ωραίο.

5. Το "Dream a little dream of me" με Ella Fitzgerald και Louis Armstrong και όλα αυτά που συνόδευσε.

6. Τα κόκκινα ποδήλατα, τα κόκκινα φανάρια, μια κοπέλα με τατουάζ, ένα βράδυ clubbing, πολλά μουσεία. Αρώματα παράξενα, γεύσεις παράξενες. Ένα βράδυ σε εκείνο το μικρό caffe εγώ να πίνω capuccino και να τρώω ένα muffin με frosting καρύδας, εσύ το ίδιο, η κοπέλα δε θυμάμαι, και ένας φίλος ζεστή σοκολάτα. Το παρ' ολίγον χαμένο αεροπλάνο για το γυρισμό από το Amsterdam.

7. Καλοκαίρι εδώ, στο νησί. Και θάλασσα, πολύ θάλασσα.

8. Μια φίλη να ψάχνει το χαμένο μαγιώ στα κύματα ;-)

9. Τα "5" του χειμερινού εξαμήνου και το ανέλπιστο "8" του Σεπτέμβρη.

10. Το βράδυ των φετινών Χριστουγέννων.

Για το 2011 παίρνω μαζί μου ακόμα ένα: τον πόθο των ανεκπλήρωτων ονείρων και την απορία για το αν θα μάθω να διαβάζω τους ανθρώπους.