Χοιρινό με Mango Chutney

 

Αν θέλετε να ξεφύγετε από τις γεύσεις της ελληνικής καθημερινότητας και εάν βαριέστε να ασχοληθείτε με την κουζίνα, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αφιερώσετε δέκα (μπορεί και λιγότερο) λεπτά στην προετοιμασία αυτού του εδέσματος και να το ξεχάσετε για καμιά ώρα στο φούρνο.

      Η γεύση του είναι ιδιαίτερη, έντονη από μοσχομυριστά μπαχαρικά και ελαφρά γλυκίζουσα, λόγω του chutney. Εγώ το πρωτοδοκίμασα στο σπίτι της νονάς μου, στην Κύπρο, πριν από δέκα χρονάκια. Δεν ξέρω περισσότερα για την καταγωγή του, πάντως είναι από τα αγαπημένα μου φαγητά, αν και το κάνω σπάνια καθώς η οικογένεια και οι περισσότεροι φίλοι μου δεν είναι μαθημένοι στις διαφορετικές γεύσεις (πόσο διακριτικά αναφέρω το ότι είναι ταγμένοι στον μουσακά, τα γιουβαρλάκια και τα κοψίδια και με κράζουν όταν καινοτομώ στην κουζίνα). Εναλλακτικά αντικαταστήστε το χοιρινό με κοτόπουλο ή μοσχάρι, αλλά προσαρμόστε το χρόνο ψησίματος.

      Παντρέψτε το με ρύζι ατμού και θα με θυμηθείτε. Και αν διαβάζοντας τα υλικά σκεφτείτε ότι ξέχασα το λάδι, όχι δεν το ξέχασα. Δε βάζω σταγόνα. Όμως, αν θέλετε να λαδώσετε το εντεράκι σας, προσθέστε ελαιόλαδο κατά βούληση.

Χοιρινό με Mango Chutney

500 γρ. χοιρινό (κομμένο σε μπουκίτσες)

1 στραγγιστό γιαούρτι

2 κουταλάκια tandoori masala σε σκόνη

1 βαζάκι mango chutney (υπάρχει και καυτερό, προσέξτε το)

Λίγο αλάτι

Χτυπήστε στο μούλτι το γιαούρτι, το ταντούρι και το chutney.

Απλώστε το κρέας σε ένα σκεύος που να έχει καπάκι, κατά προτίμηση σε μία γάστρα και ρίξτε από πάνω το μίγμα. Ανακατέψτε καλά με τα χέρια σας, σκεπάστε με το καπάκι και αφήστε το να ψηθεί στους 200 βαθμούς για μία περίπου ώρα. 

Στα 40 με 45 λεπτά ανοίξτε και ανακατέψτε το κρέας και συνεχίστε το ψήσιμο. Όταν θα είναι έτοιμο θα έχει αρκετά ζουμάκια, που εμένα μου αρέσουν γιατί συνοδεύουν τέλεια το ρύζι. Αν δε σας αρέσει αυτό, τότε αφήστε το ξεσκέπαστο για περίπου δέκα λεπτά, μέχρι να φύγουν τα υγρά.

Sorry για το ανύπαρκτο food styling, αλλά δεν έπρεπε να στήσω κι άλλο τους συγχορωδούς μου…

Σοκολατένια μπισκοτοκεκάκια

Μπισκοτοκεκάκι! Έψαχνα ώρα να βρω μία λέξη που να περιγράφει αυτή τη λιχουδιά, εν τέλει βαφτίστηκαν όπως τους αρμόζει. Πρόκειται για σοκολατένια μαλακά και ελαφρώς υγρά μπισκότα, γιορτινά σε εμφάνιση και εκρηκτικά σε γεύση. Με τη γεύση μπορείτε να παίξετε κάνοντας συνδυασμούς (πράγμα που θα κάνω την επόμενη φορά που θα τα φτάξω) όπως προσθέτοντας πορτοκάλι, βανίλια, κανέλα κτλ. Πλεονέκτημά τους; Το ότι δεν έχουν καθόλου κρόκους αβγών, παρά μόνο δύο ασπράδια, τα υλικά είναι πολύ κοινά και η διαδικασία απλή. Λίγο μας τα χαλά η αναμονή στο ψυγείο, αλλά ως προγραμματισμένος λαός που είμαστε δε θα έχουμε πρόβλημα. Σωστά;

Σοκολατένια Μπισκοτοκεκάκια

45 γρ. σοκολάτα με 75% κακάο ψιλοκομμένη
20 γρ. σπορέλαιο
1 κουταλάκι στιγμιαίο καφέ (μπορείτε να τον παραλείψετε ανάλογα με τη γεύση που θέλετε να δώσετε)
60 γρ. ζάχαρη
1 βανίλια
60 γρ. μέλι
2 ασπράδια αβγού
140 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις (κοσκινισμένο)
80 γρ. ζάχαρη άχνη (κοσκινισμένη)
30 γρ. κακάο (κοσκινισμένο)
1 1/4 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ
1 πρέζα αλάτι
ζάχαρη άχνη για πασπάλισμα 

Βάλτε τη σοκολάτα και το λάδι σε μπεν μαρί σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας συνέχεια μέχρι να λιώσει η σοκολάτα.

Προσθέστε τον καφέ και συνεχίστε το ανακάτεμα εκτός φωτιάς, μέχρι να λιώσει ο καφές.

Αφήστε το μείγμα να κρυώσει λίγο και ρίξτε μέσα τη ζάχαρη, το μέλι και τη βανίλια.

Ανακατέψτε μέχρι να ομογενοποιηθούν.

Προσθέστε τα ασπράδια ανακατεύοντας ζωηρά.

Προσθέστε κουταλιά κουταλιά το αλεύρι, τη ζάχαρη άχνη, το κακάο, το μπέικιν πάουντερ και το αλάτι (μπορείτε να τα έχετε όλα μαζί σε ένα μπολ). Όσο ανακατεύετε το μείγμα θα γίνεται όλο και πιο λείο.

Καλύψτε το με μία μεμβράνη και αφήστε το για τουλάχιστον δύο ώρες στο ψυγείο. Αν είστε του προγραμματισμού, κάντε το από την προηγούμενη μέρα και ξεχάστε το στο ψυγείο για όλο το βράδυ. Τα μπισκοτοκεκάκια θα γίνουν πιο αφράτα, μαλακά και καλοσχηματισμένα.  Επίσης, μπορείτε να καταψύξετε το μείγμα και να το χρησιμοποιήσετε όποτε θέλετε, με την προϋπόθεση να το αφήσετε να ξεπαγώσει για ένα βράδυ μέσα στο ψυγείο.

Όταν είστε έτοιμοι για ψήσιμο προθερμάνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς.

Βάλτε σε δύο λαμαρίνες λαδόχαρτο και σε ένα βαθύ πιάτο βάλτε τη ζάχαρη άχνη.

Σχηματίστε με τα χέρια σας μικρά μπαλάκια και περάστε τα από την άχνη. Μετά από πέντε λεπτά ξανακάντε τη διαδικασία για να πιάσουν καλύτερα τη ζάχαρη. Το ζαχάρωμα δεν είναι απαραίτητο, δίνει όμως πολύ όμορφη εμφάνιση στο αποτέλεσμα.

Ψήστε για 10 λεπτά. Θα δείτε ότι από πάνω τα μπισκοτοκεκάκια δείχνουν σχεδόν ψημένα, είναι όμως ακόμα μαλακά. Καλύτερα να τα βγάλετε νωρίτερα από το φούρνο παρά να το καθυστερήσετε, γιατί όσο πιο πολύ ψήνονται τόσο πιο σκληρά γίνονται.

Αφήστε τα να κρυώσουν για 2 λεπτά πάνω στη λαμαρίνα (συνεχίζεται έτσι το ψήσιμο εκτός φούρνου) και έπειτα βάλτε τα σε μία σχάρα.

Εγώ τα διατηρώ σε πιατέλα σκεπασμένα με μεμβράνη. Για πρωινό, μαζί με ένα ποτήρι γάλα, είναι τέλειος συνδυασμός!

10+1 αναμνήσεις του 2010

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς την περάσαμε και φέτος με τον Eleuthero Skopeuti, με τη διαφορά ότι ήταν η πρώτη φορά που τον αποκάλεσα έτσι. Κι εκείνος αντίστοιχα πρώτη φορά με λέει Praline ή TASTEMIXER. Κάπου ανάμεσα στο φαγητό, στο παιχνίδι και στην υποδοχή του Αγίου Βασίλη σημειώσαμε τις 10+1 αναμνήσεις του 2010.

Praline says:

Μια ντουζίνα μήνες! Σαν μία ντουζίνα τριαντάφυλλα που άλλοτε ευωδιάζουν και άλλοτε τσιμπάνε. Μέρες όλο γλύκα και μέρες που άφησαν αλμύρα στο στόμα. Σίγουρα όμως άφησαν δίψα. Για νέες περιπλανήσεις, για νέες ανακαλύψεις, για ... επικίνδυνες αποστολές. Δεν αφήνω τίποτα πίσω προς το παρόν, απλά περιμένω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του παρεμβαίνοντας ανάμεσα στο τώρα και στο πριν...Καλή συνέχεια.

1. Αναμνήσεις από τα ταξίδια μου: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κάσος, Μιλάνο, Κωνσταντινούπολη, Παρίσι.
2. Το πρώτο μου παραμύθι
3. Την όμορφη εμπειρία του blogging!!!
4. Τις μικρές χαρούμενες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα.
5. Τις νέες μουσικές που άκουσα και αυτές που τραγούδησα.
6. Την απογοήτευση που μου καλλιεργούν καθημερινά εδώ και 12 μήνες.
7. Το τσαλαβούτημα στη θάλασσα.
8. Την παραγγελία του καινούργιου μου αυτοκινήτου.
9. Την 5ωρη αναμονή στην ουρά της εφορίας.
10. Όσα δεν πρόλαβα να εκπληρώσω μέσα στο 2010...μεταφέρονται στο '11...

Το 2011 παίρνω σίγουρα μαζί μου περισσότερα κιλά από αυτά που είχα το 2010!

Eleutheros Skopeutis says:

Χρονιά παράξενη. Έφυγες και είμαι εγώ αυτός που πρώτος σου άνοιξα την πόρτα...
Δεν λέω είχες και τα καλά σου, αλλά πως να το κάνω στο σβέρκο μας κάθισες.
Συλλογίζομαι χωρίς να απολογούμαι (!) και απαριθμώ χωρίς χρονολογική σειρά τα 10 πράγματα που θα κρατήσω από τη χρονιά που μας πέρασε..

1. Ένα ποτήρι λευκό κρασί στη Βαλαωρίτου.

2. Τον πόθο για τη συναυλία των Nouvelle Vague που με την πρώτη ευκαιρία θα παρακολουθήσω.

3. Ένα πολύπαθο κινητό και ένα σκηνικό που με κάνει να κοιτώ τους ανθρώπους διαφορετικά.

4. Ένα βράδυ στο pasta flora με φίλη καλή για καφέ και apple martini, τίποτα ιδιαίτερο αλλά τόσο ωραίο.

5. Το "Dream a little dream of me" με Ella Fitzgerald και Louis Armstrong και όλα αυτά που συνόδευσε.

6. Τα κόκκινα ποδήλατα, τα κόκκινα φανάρια, μια κοπέλα με τατουάζ, ένα βράδυ clubbing, πολλά μουσεία. Αρώματα παράξενα, γεύσεις παράξενες. Ένα βράδυ σε εκείνο το μικρό caffe εγώ να πίνω capuccino και να τρώω ένα muffin με frosting καρύδας, εσύ το ίδιο, η κοπέλα δε θυμάμαι, και ένας φίλος ζεστή σοκολάτα. Το παρ' ολίγον χαμένο αεροπλάνο για το γυρισμό από το Amsterdam.

7. Καλοκαίρι εδώ, στο νησί. Και θάλασσα, πολύ θάλασσα.

8. Μια φίλη να ψάχνει το χαμένο μαγιώ στα κύματα ;-)

9. Τα "5" του χειμερινού εξαμήνου και το ανέλπιστο "8" του Σεπτέμβρη.

10. Το βράδυ των φετινών Χριστουγέννων.

Για το 2011 παίρνω μαζί μου ακόμα ένα: τον πόθο των ανεκπλήρωτων ονείρων και την απορία για το αν θα μάθω να διαβάζω τους ανθρώπους.

Σοκολατάκια λευκής σοκολάτας με ροζ πιπέρι και λικέρ μαστίχας

Ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για να ακούσω ποιοτική μουσική στην Αθήνα είναι το Bacaro jazz bar. Το ανακάλυψα δύο χρόνια πριν και κάθε φορά που πηγαίνω στην πρωτεύουσα φροντίζω να κάνω ένα πέρασμα. Στο μπαρ αυτό εκτός από υπέροχη ζωντανή μουσική φτιάχνουν φοβερά κοκτέιλς. Αν και δεν είμαι του ποτού γενικά, όταν η ατμόσφαιρα είναι δελεαστική υποκύπτω σε ένα καλό ποτό. Επειδή όμως είμαι άσχετη από ποτά, συνήθως αφήνω στον μπάρμαν την επιλογή του ποτού μου δίνοντάς του μερικές κατευθύνσεις. Κάτι ανάλογο συνέβη μια βραδιά στο bacaro. Τότε οι οδηγίες μου ήταν: κάτι ελαφρύ με λικέρ μαστίχας. Αυτό που μου πρόσφερε η κοπέλα ήταν ένα όνειρο. Ροζ μάλιστα, γιατί κολυμπούσαν σε αυτό ροζ πιπεράκια! Τέτοιο νόστιμο, δροσιστικό και πρωτότυπο κοκτέιλ δεν είχα πιεί ποτέ μου. Το ρούφηξα στην κυριολεξία! Προσπάθησα από τότε να βρω στο διαδύκτιο πώς να το φτιάξω, αλλά εις μάτην...

Αυτός ο μοναδικός γευστικός συνδυασμός ροζ πιπεριού (που δεν καίει) και μαστίχας στάθηκε η αφορμή για να πειραματιστώ στο να φτιάξω ένα rose pepper γλυκάκι. Γιατί μπορεί το ποτάκι να μη μπόρεσα να το αναπαράγω, όμως θα μπορούσα να προσεγγίσω μία παραλλαγή αυτού σε σοκολατάκι λευκής σοκολάτας.

Και εδώ αρχίζουν οι μπελάδες, γιατί όταν λέμε λευκή σοκολάτα εννοούμε δύσκολη τεχνική στο χειρισμό της. Ποτέ μου δεν είχα καταφέρει μέχρι χθες να λιώσω σωστά λευκή σοκολάτα. Πάντα μου κόμπιαζε (κοινώς καιγόταν) και γινόταν μια απαίσια μάζα. Ο λόγος τελικά ήταν απλός: δεν είχα θερμόμετερο ζαχαροπλαστικής. Η λευκή σοκολάτα πρέπει να λιώνει σε μπεν μαρί, σε ποοοολύ χαμηλή φωτιά, αργά και σταθερά, ενώ θερμοκρασία της δεν πρέπει να ξεπεράσει τους 43 βαθμούς. Γι΄αυτό όταν αρχίσει να λιώνει πρέπει συνέχεια να ανακατεύουμε, ακόμη και να την αποσύρουμε από τη φωτιά λιώνοντάς τη με τη ζέστη που έχει κρατήσει το σκεύος και το περιεχόμενό του. Αφού πετύχουμε την επιθυμητή θερμοκρασία πρέπει να τη ρίξουμε στους 28 ανακατεύοντας.

Με προβλημάτισε πολύ το πώς να αρωματίσω τη σοκολάτα με το λικέρ. Πειραματίστηκα στην αρχή βάζοντας ένα κομάτι σοκολάτας με λίγο λικέρ να λιώσουν σε χαμηλή φωτιά στο φούρνο μικροκυμάτων, αλλά δεν πέτυχε. Έτσι, επέλεξα να μουλιάσω τους κόκκους του πιπεριού μέσα στο λικέρ και να τους προσθέσω μετά στη σοκολάτα. Ιδέα, που αποδείχτηκε σωστή.

Σχημάτισα μερικά από τα σοκολατάκια σε φόρμες σιλικόνης, άλλα πάλι τα έβαλα κουταλιά κουταλιά πάνω σε λαδόχαρτο. Τα πιπέρια δεν τα ανακάτεψα μέσα στη σοκολάτα από φόβο μήπως μου χαλάσει η υφή της. Στις φόρμες τα έβαλα κάτω κάτω, ενώ σε αυτά που έφτιαξα με το κουτάλι τα έβαλα από πάνω. Αν χρησιμοποιήσετε φόρμες σιλικόνης, μην ξεχάσετε αφού τις γεμίσετε να αφαιρέσετε το περίσσευμα σοκολάτας περνώντας ένα μαχαίρι κατά μήκος της φόρμας αλλά και να χτυπήσετε στον πάγκο τη φόρμα, ώστε να ανέβει στην επιφάνεια ο αέρας που έχει τρυπώσει μέσα στη σοκολάτα.

Το αποτέλεσμα είναι πολύ αρωματικό και κροκάν στο στόμα.

Σοκολατάκια λευκής σοκολάτας με ροζ πιπέρι και λικέρ μαστίχας

360 γρ. λευκή σοκολάτα

2 σφηνάκια λικέρ μαστίχας

1 μικρή χούφτα ροζ πιπέρι σε κόκκους (λιγότερο ή περισσότερο είναι θέμα γούστου)

Κοπανίστε το πιπέρι και βάλτε το να μουλιάσει για ένα τέταρτο μέσα στο λικέρ μαστίχας.

Βάλτε σε μπεν μαρί τη σοκολάτα για να λιώσει. Η θερμοκρασία πρέπει να είναι χαμηλή. Όταν δείτε ότι αρχίζει να λιώνει αρχίστε να ανακατεύετε συνεχόμενα. Με ένα θερμόμετρο να ελεγχετε ότι η θερμοκρασία δε θα ξεπεράσει τους 43 βαθμούς. Αν χρειαστεί παίξτε με τη φωτιά, αποσύροντας το σκεύος στο οποίο είναι η σοκολάτα από το μπεν μαρί και ανακατεύοντας εκτός φωτιάς για να λιώσει περισσότερο με τη ζέστη που έχει κρατήσει το σκεύος αλλά και το μείγμα. Όταν λιώσει τελείως η σοκολάτα συνεχίστε να την ανακατεύετε μέχρι η θερμοκρασί να πέσει στους 28 βαθμούς.

Πάρτε ένα κουταλάκι και βάλτε σοκολάτα πάνω σε ένα λαδόχαρτο. Από πάνω βάλτε μερικούς κόκκους πιπέρι, πιέζοντας τους ελαφρά να μπουν μέσα στη σοκολάτα. Αν έχετε φόρμες σιλικόνης ακολουθήστε τις οδηγίες που δίνω στην εισαγωγή.

Αφήστε τα σοκολατάκια σας να κρυώσουν καλά, ξεκολλήστε τα από το λαδόχαρτο (ή τις φόρμες) και κρύψτε τα σε ένα δροσερό μέρος (όχι ψυγείο). Εγώ τα έβαλα σε μια χριστουγεννιάτικη πιατέλα και τα σκέπασα με μεμβράνη.

Υ.Γ: στα πλαίσια του πειραματισμού πρόσθεσα και καραμελωμένα κομμάτια παντεσπανιού που είχα φτιάξει. Όμως το παντεσπάνι, αν και καραμελωμένο "ήπιε" από το λικέρ και μαλάκωσε. Οπότε, μην το επιχειρήσετε.