Ημερολόγιο Ταξιδίου: Βαρκελώνη

-Κορίτσι το παράκανες πια με τα ταξίδια!

-Σε μισώ!

-Ε, να πας κι εσύ κανένα ταξιδάκι να ξεσκάσεις. Τόσα χρόνια έχεις να φύγεις από τη Ρόδο!

-Πάαααλι φεύγεις;

Αυτές, λοιπόν, ήταν μερικές από τις αντιδράσεις των φίλων μου όταν τους ανακοίνωσα ότι σε δέκα μέρες θα έπαιρνα τη βαλίτσα μου με προορισμό τη Βαρκελώνη. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον το παράκανα φέτος με τα ταξίδια, αλλά προέκυψαν χωρίς καλά καλά να το καταλάβω και προπάντων χωρίς να τα προγραμματίσω. Όπως για παράδειγμα το ταξίδι στη Βαρκελώνη, το οποίο ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό και κανονίστηκε μέσα σε μισή μέρα!

Η παρέα αυτή τη φορά ήταν του οικογενειακού περιβάλλοντος. Άλλοι ξεκινήσαμε από τη Ρόδο, άλλοι από την Αθήνα, άλλοι από τη Θεσσαλονίκη. Συναντηθήκαμε στο Ελ. Βενιζέλος, επιβιβαστήκαμε στην πτήση Α3 682 και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, έχοντας ‘ταξιδέψει’ 9 ολόκληρες ώρες, πατήσαμε το πόδι μας στο απερίγραπτα όμορφο και τεράστιο αεροδρόμιο El Prat της Βαρκελώνης.

Η συνεννόηση με τον ταξιτζή έγινε εύκολα (ας είναι καλά η Maria-Jose Rodrigues που μού έμαθε πέντε ισπανικά στο πανεπιστήμιο) παρότι στη Βαρκελώνη επίσημη γλώσσα είναι τα Καταλανικά.

Με τα μπαγκάζια συρόμενα ανεβήκαμε ξημερώματα Σαββάτου το δρόμο Joaquin Costa, ένα σχεδόν πεζόδρομο, γκέτο ασιατών και πακιστανών δέκα λεπτά μακριά από τη Rambla, τον πιο κεντρικό δρόμο της Βαρκελώνης. Αν και αρχικά έτρεμε η καρδιά μας με τόσους μελαψούς και σχιστομάτηδες τριγύρω, τελικά η περιοχή μας δεν ήταν ούτε επικίνδυνη, ούτε υποβαθμισμένη. Γύρω από το ξενοδοχείο τα μαγαζιά ήταν μόνο ασιατικά, κυρίως μίνι μάρκετ με προϊόντα σε πολύ χαμηλές τιμές. Χαρακτηριστική ήταν η ‘ταμπέλα’ σε ένα από αυτά: ‘aqui helado paquistani’ δηλαδή «εδώ πακιστανικό παγωτό». Δεν ξέρω σε τί διαφέρει το πακιστανικό παγωτό από τα δικά μας, δε μπήκα όμως και στον πειρασμό να το δοκιμάσω…

Το πρωί του Σαββάτου, όσο οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν, εντόπισα το Mistral, φούρνο με πολλά είδη ψωμιού, σάντουιτς και γλυκά. Όχι γλυκά σαν αυτά που έχουμε υπόψη μας. Οι Βαρκελωνέζοι είναι πολύ ξενέρωτοι στο θέμα του γλυκού. Για τέσσερεις ολόκληρες μέρες έψαχνα μάταια να βρω καθαρόαιμο ζαχαροπλαστείο, αλλά όλα μα όλα ήταν σαν τους δικούς μας εξελιγμένους φούρνους. Τα γλυκά τους περιορίζονται σε κρουασάν, εκλαίρ, μπριος, δηλαδή σε αυτά που οι γάλλοι ονομάζουν viennoiseries. Μεγάλη απογοήτευση!

Στο Mistral, για να επανέλθω, δοκίμασα “coca de forner’ ένα πολύ ωραίο και πολύ μακρύ γλυκό & τραγανό ψωμί με κουκουνάρι που αφήνει στο τέλος μία επίγευση γλυκάνισου. Πολύ πρωτότυπος συνδυασμός. Πολύ ελαφρύ και βελούδινο ήταν και το ensaimadas με κρέμα, τύπου μπριός. Εκεί συνάντησα και τα πιο μικρά κρουασανάκια που έχω δει ποτέ, σε μέγεθος μπίλιας!

Ο πιο κεντρικός δρόμος της Βαρκελώνης είναι η Rambla, σαν να λέμε τα Champs Elysees του Παρισίου, με τη διαφορά ότι η Rambla είναι πιο απλή και ανθρώπινη, απαλλαγμένη από τον κυριλέ χαρακτήρα των Ιλίσιων Πεδίων. Γενικά η Βαρκελώνη είναι μία φροντισμένη, πεντακάθαρη μεγαλούπολη, πολύ φιλόξενη, με ανοιχτόκαρδους ανθρώπους.

Είσοδος της σκεπαστής αγοράς

Πάνω στη Ράμπλα, εκτός από τα διάφορα καταστήματα και εστιατόρια, βρίσκεται η τεράστια σκεπαστή λαϊκή αγορά, η  boqueria, όπου σαστίζεις στη θέα της ποσότητας και της άπειρης ποικιλίας φρούτων, λαχανικών, αλλαντικών, θαλασσινών, τυριών, γλυκών…κοντολογίς εκεί βρίσκεις ό,τι βρώσιμο χωρά ο ανθρώπινος νους. Κατά τη γνώμη μου το κορυφαίο όλων είναι οι φρεσκοστυμμένοι χυμοί σε απίστευτους συνδυασμούς. Προσωπικά λάτρεψα το φρέσκο χυμό καρύδας.

Ναι, macedonia στα Ισπανικά σημαίνει 'Φρουτοσαλάτα'

Επ'ουδενί μη δοκιμάσετε 'pitaya' όσο θελκτικό κι αν φαίνεται!

Στη Βαρκελώνη στις σκεπαστές αγορές μπορείς κάλλιστα να καθίσεις και να φας τάπας, μεζέδες ελληνιστί. Έχετε όμως υπόψη ότι οι τιμές, ειδικά στη boqueria, είναι τσιμπημένες σε σχέση με άλλα μαγαζάκια και ότι γενικά γίνεται ένας παντσουρλισμός από τον πολύ κόσμο.

Φορτωμένοι με τσάντες γεμάτες βατόμουρα, μούρα, blueberries, καρύδες, passion fruit και άλλα ανεβήκαμε στο bus turistic (από την Placa Catalunya) για να δούμε τα αξιοθέατα της πόλης. Επιλέξαμε το εισιτήριο των 30 ευρώ που διαρκεί για δύο ημέρες και με το οποίο έχεις πρόσβαση και στις τρεις τουριστικές γραμμές (μπλε, κόκκινη, πράσινη). Ορθή, εν τέλει, επιλογή γιατί είδαμε εύκολα και γρήγορα όλα τα αξιοθέατα της πόλης. Η φιλοσοφία του bus turistic είναι ότι μπορείς να αποβιβαστείς σε όποια στάση θέλεις, για όση ώρα θέλεις και να επιβιβαστείς σε ένα από τα επόμενα λεωφορεία, μιας και αυτά περνάνε κάθε πέντε λεπτά! Στην τιμή περιλαμβάνονται ακουστικά για να ακούς την ηχογραφημένη ξενάγηση εν κινήσει.

Ξεκινήσαμε με τη μπλε γραμμή, που περιλαμβάνει όλα τα μνημεία του Antonio Gaudi. Είναι απίστευτο πόσο πολύ επηρέασε αυτός ο άνθρωπος το χαρακτήρα μιας ολόκληρης πόλης. Επίσης απίστευτο είναι ότι τον Gaudi το 1926 τον πάτησε το τραμ (με τι ταχύτητα πήγαινε άραγε;;;;)! Πανέμορφα δημιουργήματα του Gaudi είναι τα: casa Batlo, la Pedrera, με αποκορύφωμα τη Segrada Familia, την εκκλησία που μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί και στην οποία είναι θαμμένος ο Gaudi. Όχι, δε μπήκαμε μέσα, τρομάξαμε στη θέα της ατέλειωτης ουράς. Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι όταν ο Gaudi ρωτήθηκε πότε θα ολοκληρώσει τη Segrada Familia απάντησε εύστοχα: “my client can wait”, δηλαδή, «ο πελάτης μου μπορεί να περιμένει»…

Casa Batlo

La Perdera

Segrada Familia

Η πρώτη μας στάση ήταν το πάρκο Guell, το οποίο προοριζόταν για κήπος έπαυλης, αλλά τελικά δεν προχώρησε. Εκεί βρίσκεται το πρώτο σπίτι του Gaudi, πριν μετακομίσει στη Segrada Familia, και το οποίο λειτουργεί ως μουσείο. Από ψηλά βλέπετε τη Βαρκελώνη στο πιάτο.

 

 

Επόμενη στάση μας ήταν στο FCB, το Football Club Barcelona. Όχι, δε με ενδιέφερε καθόλου, οι άντρες όμως της παρέας κατασυγκινήθηκαν. Φυσικά, έμεινα άφωνη με τους φρενήρεις ρυθμούς που ο κόσμος αγόραζε τα ακαλαίσθητα μπλουζάκια ή άλλα σουβενίρ της ομάδας.

Το BAR LOBO στο οποίο γεμίσαμε τις μπαταρίες μας το πρώτο βράδυ βρίσκεται σε μία μικρή πλατεία πίσω από τη Rambla. Εκεί μαζεύονται κυρίως ντόπιοι. Το φαγητό, αν και δεν ήταν καθαρά παραδοσιακό, ήταν εξαιρετικό, νόστιμο, καλομογειρεμένο, ευπαρουσίαστο.

Δοκιμάσαμε διάφορες σαλάτες, πατάτες ψητές, χούμους, τορτίγιας με κοτόπουλο, καταπληκτική πάπια, ριζότο με θαλασσινά και άλλα υπέροχα πιάτα που βλέπετε. Ο χώρος είναι πολύ μοντέρνος και άνετος, σε προδιαθέτει ευχάριστα για να περάσεις ένα όμορφο βράδυ. Ένα; Όχι ένα! Εμείς πήγαμε εκεί και το επόμενο! Στο LOBO ήπια την πιο ωραία σανγκρία που έχω δοκιμάσει ποτέ. Ελαφριά, δροσερή, όχι πολύ γλυκιά, σε σωστό βαθμό φρουτένια. Αν βρεθείτε ποτέ στη Βαρκελώνη σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όσο για τις τιμές μην ανησυχείτε, έρχεται γύρω στα είκοσι ευρώ το άτομο. Δε νομίζω να βρείτε κάτι πιο φτηνό και αξιόλογο.

Πράσινη σαλάτα με κατσικίσιο τυρί

Patatas Bravas

Χούμους

Ντοματοσαλάτα με ποικιλία σκουρόχρωμης ριγέ καφεπράσινης ντομάτας

Τορτίγιας με κοτόπουλο

Εξαίσιο κονφί πάπιας με γλυκιά σάλτσα και καραμελωμένο κρεμμυδάκι

 

Το πρώτο μας βράδυ έκλεισε με ένα πολύ ωραίο κοκτέιλ στο μπαρ Tahiti, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο. Μικρός χώρος, διακοσμημένος σε κόκκινο και πράσινο χρώμα, μουσική Elvis και δύο τρελούς σερβιτόρους-μπάρμαν με ιδιαίτερο στυλ, σαν να βγήκαν από ταινία του ’60. Επειδή είμαι άσχετη από ποτά, έδωσα γενικές οδηγίες στο μπάρμαν και εκείνος μου έφτιαξε ό,τι νόμιζε (έπιασε διάνα) φέρνοντάς μου ένα ποτήρι πάνω στο οποίο φλεγόταν ένα κυβάκι ζάχαρης. Έξυπνο εφέ!

Κάπως έτσι έφυγε η πρώτη μας μέρα στην Ισπανία. Και κάπου εδώ σταματάω να γράφω, γιατί θα με δείρει ο Γαβριήλ. Η συνέχεια σύντομα επί της οθόνης του υπολογιστή σας…ή του κινητού σας…ή του i-pad σας…

Σπιτική κομπόστα βερίκοκο

Το βερίκοκο δε συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου φρούτα, αν και η ποικιλία ‘Παυλή’ που έχει σχεδόν εξαφανιστεί δίνει τα πιο νόστιμα χρυσοκόκκινα φρούτα των οποίων ακόμα και το κουκούτσι, η κούνα που λέμε εμείς εδώ, είναι μια μικρή λιχουδιά. Χαρακτηριστική εικόνα των παιδικών μου χρόνων είναι τα κουκούτσια μαζεμένα σε ένα μπολάκι δίπλα από το νεροχύτη στο σπίτι του παππού μου και εκείνος να κάθεται στην αυλή και να τα σπάει με μία μεγάλη πέτρα για να μου δώσει το φρέσκο ‘αμυγδαλάκι’ από μέσα.

Φυσικά, τώρα που δε βρίσκουμε παρά μόνο τις άνοστες σύγχρονες ποικιλίες, τα βερίκοκα ή χρυσόμηλα στα κυπριακά τα καταναλώνω σε τρεις μορφές: ως μαρμελάδα, ως γλυκό του κουταλιού ή ως κομπόστα. Όλα αυτά τα φτιάχνει η μαμά, αλλά ελπίζω ότι θα της κλέψω την τέχνη κάποια στιγμή, αρχής γενομένης (λέτε;;) από το πιο εύκολο, την κομπόστα.

Το καλό με την κομπόστα είναι όχι μόνο ότι γίνεται εύκολα, αλλά και ότι δεν έχει πολλές θερμίδες. Αποθηκεύεται στο ντουλάπι ή στο ψυγείο σε αποστειρωμένα βαζάκια καλά σφραγισμένα. Για να τα αποστειρώσετε δεν έχετε παρά να τα πλύνετε καλά, να τα στεγνώσετε και να τα βάλετε να ‘ψηθούν’ στο φούρνο, χωρίς το καπάκι βέβαια.

Για να φτιάξετε την κομπόστα θα χρειαστείτε:

·         Βερίκοκα πλυμένα, ανοιγμένα στα δύο χωρίς κουκούτσι

·         Ζάχαρη

·         Νερό

Όσον αφορά την αναλογία, υπολογίστε ότι με ένα κιλό φρούτο γεμίζετε σχεδόν δύο μεγάλα βάζα και χρειάζεστε 1 ½ ποτήρι ζάχαρη και 1 ½ ποτήρι νερό. Δηλαδή η αναλογία ζάχαρης-νερού είναι 1 προς 1.

Εμένα φέτος η μαμά μου έφτιαξε ένα κόσμο βερίκοκα και στις τρεις παραπάνω μορφές που ανέφερα, μιας και μάς έφεραν από τον κήπο της θείας δύο μεγάλα καφάσια φρούτα. Υπερπαραγωγή!

Αφού αποστειρώσετε τα βάζα πάρτε μια βαθιά κατσαρόλα, στρώστε μία λεπτή πετσέτα στον πάτο για να μην ‘παίζουν’ τα βάζα και γεμίστε τα με βερίκοκα. Μη φοβηθείτε να τα στριμώξετε.

Βράστε το νερό με τη ζάχαρη για δύο λεπτά από τη στιγμή του βρασμού και γεμίστε προσεκτικά τα βάζα, ώστε να καλυφθούν σχεδόν όλα τα φρούτα. Καπακώστε αμέσως με τα καπάκια τους και σφίξτε τα καλά. 

 

Ρίξτε νερό μέσα στην κατσαρόλα, τόσο ώστε να μην επιπλέουν τα βάζα, περίπου μέχρι τη μέση των βάζων, και βάλτε τη να βράσει στο μάτι της κουζίνας για περίπου είκοσι λεπτά, μέχρι να δείτε ότι αλλάζει το χρώμα των βερίκοκων προς το πιο πορτοκαλί. Θα παρατηρήσετε επίσης μικρές φουσκαλίτσες μέσα στα βάζα και ότι τα φρούτα ανεβαίνουν προς τα πάνω.

 

Αφήστε τα βάζα να κρυώσουν και τέλος. Έχετε έτοιμη σπιτική κομπόστα! Δροσερή και ελαφριά για το καλοκαίρι. Ψιλοκόψτε τη μέσα σε ζελέ ή σε ζελέ με γάλα, ή ακόμα και σε κρέμα. Στρώστε την πάνω από τάρτες, σφολιατοειδή με κρέμα… Γενικά, πειραματιστείτε!

Tips:

•  με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να φτιάξτε κομπόστα σχεδόν όλα τα φρούτα. Ειδικά το αχλάδι είναι πολύ ωραίο.
• αν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα παρατηρήσετε ότι σε κάποια βάζα τα φρούτα έχουν 'κάτσει' στον πάτο, σημαίνει ότι πήραν μέσα αέρα. Καλό θα είναι να τα καταναλώσετε άμεσα για να μη χαλάσει η κομπόστα.
• ενδεχομένως ανοίγοντας ένα αεροστεγώς σφραγισμένο βάζο να διαπιστώσετε ότι η πάνω σειρά φρούτου έχει πάρει ένα καφέ χρώμα. Μην ανησυχήσετε, δεν έχει αλλοιωθεί.

Σορμπέ σοκολάτας

Τελευταίως έχω βαλθεί να βρω τρόπους ώστε να μπορώ να απολαμβάνω τη γεύση της σοκολάτας μέσα στη ζέστη. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η σοκολάτα καταναλώνεται πιο ευχάριστα όταν ο καιρός είναι δροσερός παρά όταν σκάει ο τζίτζικας.

Η πιο απλή καλοκαιρινή βερσιόν της σοκολάτας είναι το παγωτό, αν και αυτές οι παγωμένες θερμίδες εμπλουτισμένες με λιπαρά με γεμίζουν ενοχές, οπότε πρώτα στη θέση των επιλογών μου έρχονται τα σορμπέ φρούτων και οι γρανίτες παρά το παγωτό σοκολάτα.

Ψαχουλεύοντας τις προτάσεις του  smittenkitchen βρήκα ένα σορμπέ σοκολάτας, το οποίο δε θέλει παγωτομηχανή, δεν έχει ούτε γάλα, ούτε αβγά, ούτε κρέμα γάλακτος. Τα υλικά είναι απλά και λίγα, το μείγμα φτιάχνεται στο δευτερόλεπτο, ενώ το αποτέλεσμα είναι ονειρικό!

Η υφή του σορμπέ (του παγωτού κατά τη γνώμη μου) είναι βελούδινη στο στόμα, η γεύση της παγωμένης σοκολάτας μεστή και σε δροσίζει χωρίς να σε γεμίζει τύψεις. Προσοχή όμως, είναι τόσο νόστιμο που εύκολα μπορεί να το παρακάνετε με την ποσότητα…

Σορμπέ σοκολάτας ή παγωτό σοκολάτας

2 ¼ κούπας νερό

1 κούπα ζάχαρη

¾ κούπας κακάο

Ι πρέζα αλάτι

170 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα (έβαλα 75% κακάο)

1 κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή 1 κοινή βανίλια

Ανακατέψτε σε μία βαθιά κατσαρόλα 1 ½  κούπα νερό μαζί με τη ζάχαρη, το κακάο και το αλάτι. Ανακατέψτε για να διαλυθούν τα υλικά στο νερό. Από τη στιγμή που θα βράσει το μείγμα αφήστε το για 45 δευτερόλεπτα στη φωτιά. 

 

 

 

   
Κατεβάστε το από τη φωτιά και ρίξτε μέσα τη σοκολάτα τεμαχισμένη και τη βανίλια. Αφήστε τα για ένα λεπτό χωρίς να ανακατεύετε και έπειτα ανακατέψτε με το σύρμα. Προσθέστε και το υπόλοιπο νερό. Επειδή το πιο πιθανό είναι να μη λιώσει καλά η σοκολάτα στο νερό βάλτε το μείγμα στο μπλέντερ και χτυπήστε το ή βυθίστε στην κατσαρόλα τη ράβδο που κάνει θαύματα.

Αφήστε το μείγμα να κρυώσει, βάλτε το σε ένα τάπερ και ξεχάστε το για καμιά ώρα στην κατάψυξη. Από εδώ και πέρα καλό είναι να το ανακατεύετε κάθε 30-45 λεπτά για 3-4 φορές. Όταν παγώσει τελείως έχετε έτοιμο το παγωτό σας. Είναι και νόστιμο και διαίτης και κατάλληλο για χορτοφάγους!

Κοχύλια γεμιστά με ανθότυρο και μανιτάρια

Ένα από τα ενθύμια του ταξιδιού μου στη Ρώμη, ήταν ένα πακέτο ζυμαρικά σε σχήμα μεγάλου κοχυλιού, το οποίο εδώ και τέσσερεις μήνες έμεινε αναξιοποίητο στο ντουλάπι, προφανώς γιατί η μαμά δεν ενδιαφερθηκε να ασχοληθεί μαζί του. Η μεγάλη στιγμή για να μεταμορφωθούν τα κοχύλια σε ένα εξαιρετικό, ελαφρύ, λιτό και γκουρμέ φαγάκι ήρθε την προηγούμενη εβδομάδα. Η ιδέα μου ήταν ότι, εφόσον πρόκειται για τόσο μεγάλο ζυμαρικό θα έπρεπε να γίνουν γεμιστά με κάτι το οποίο να μην πέσει βαρύ στο στομάχι, μήνα Ιούλιο.

Έτσι, σας παρουσιάζω αυτά τα κοχύλια που γέμισα με ανθότυρο, ρικότα, μανιτάρια και τα οποία έλουσα με μία πολύ ελαφριά σάλτσα ντομάτας. Το αποτέλεσμα είναι τόσο νόστιμο που δε θες να σταματήσεις να τρως. Η διαδικασία είναι εύκολη, ίσως λίγο χρονοβόρα, αλλά το βασικό: δεν απαιτεί πολλά σκεύη, τουτέστιν ελάχιστη λάντζα, αφού ό,τι μαγειρεύεται μαγειρεύεται στην ίδια κατσαρόλα.

500 γρ. μεγάλα κοχύλια

350 γρ. ανθότυρο

250 γρ. ρικότα

1 φλιτζανάκι κρέμα γάλακτος ή γάλα

7 μεγάλα μανιτάρια

3 σκελίδες σκόρδο

4 φύλλα φρέσκου βασιλικού

Αλάτι, πιπέρι

Ελαιόλαδο για το σωτάρισμα

Για τη σάλτσα

½ κιλό ντομάτες ώριμες

2 σκελίδες σκόρδο

Αλάτι, πιπέρι

1 πρέζα ζάχαρη

1 φύλλο φρέσκου βασιλικού

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

Σε μπόλικο αλατισμένο νερό βράστε τα ζυμαρικά τόσο ώστε να είναι πολύ al dente. Σουρώστε τα, ρίξτε τους 1 κουταλιά λάδι για να μην κολλήσουν μεταξύ τους και κρατήστε τα στην άκρη.

Καθαρίστε ξεφλουδίζοντας τα μανιτάρια και κόψτε τα σε κυβάκια. Ψιλοκόψτε και το σκόρδο. Στην κατσαρόλα που βράσατε τα μακαρόνια βάλτε 3 κουταλιές ελαιόλαδο και αφήστε το να ζεσταθεί. Όταν είναι έτοιμο ρίξτε μέσα το σκόρδο για να σωταριστεί πρώτο και μετά τα μανιτάρια. Αφήστε τα να σωταριστούν σε δυνατή φωτιά στην αρχή και έπειτα χαμηλώστε σε χαμηλή προς μέτρια. Ανακατεύετε τακτικά για να μη σας κολλήσουν. Αλατοπιπερώστε. Αφού ψηθούν τα βγάζετε από την κατσαρόλα και τα αφήνετε να κρυώσουν.

 Τρίψτε τις ντομάτες στον τρίφτη, ή αν βαριέστε λιώστε τες στο μούλτι μαζί με το σκόρδο. Βάλτε τες στην ίδια κατσαρόλα με πριν και βράστε τες μέχρι να χάσουν τα πολλά ζουμιά τους. Για να ψηθούν ωραία αφήστε τες σε δυνατή φωτιά μέχρι να πάρουν βράση και έπειτα χαμηλώστε στο 1.  Όταν είναι σχεδόν έτοιμη η σάλτσα ρίξτε μέσα αλάτι, πιπέρι, το βασιλικό, το ελαιόλαδο και τη ζάχαρη. 

Σε ένα μπολ διαλύστε με το πιρούνι το ανθότυρο. Ανακατέψτε σταδιακά και τη ρικότα. Αν είναι πολύ σφιχτό το μείγμα ρίξτε λίγη κρέμα γάλακτος ή λίγο γάλα για να μαλακώσει. Ανακατέψτε στα τυριά τα μανιτάρια, το βασιλικό ψιλοκομμένο και αλατοπιπερώστε.  

Αλείψτε τον πάτο ενός ταψιού με λίγο ελαιόλαδο. Πάρτε ένα ένα τα κοχύλια, βάλτε τους μέσα ένα κουταλάκι από τη γέμιση τυριού, κλείστε τα όσο καλύτερα γίνεται και τοποθετήστε τα το ένα δίπλα στο άλλο. 

Αφού τελειώσετε ρίξτε πάνω από το κάθε κοχύλι μια μεγάλη κουταλιά σάλτσα.

Σκεπάστε το ταψί με αλουμινόχαρτο και ψήστε στους 180 βαθμούς για 20 λεπτά. Ξεσκεπάστε το ταψί και ψήστε για άλλα δέκα λεπτά.

 

Καλή όρεξη!